و ما این حق سبز را با دادن خونمان میگیریم......
تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-
تو ای با دوستی دشمن.
زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.
برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید.
تو از آیین انسانی چه می دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟
گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را -برادر جان-
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست…
اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار…
ادامه مطلب
زانو در مقابل پدر.....
آماده برای عروج....
دست لرزان پدر...
اراده محکم پدر....
غرشی در آسمانها....
پیروزی از آن توست بندهء سر بلند....
توبه شکستم......
نه شرقی نه غربی دولت سبز ملی
اگه ضایع بشم چی....نه...تو میتونی مزدا...به خودت مسلط باش...هرچند تا حالا از این کارا نکردی ولی میتونی....باید تصمیم نهایی رو بگیرم...ولی اگه ignore بشم چی ؟
.
.
.
.
از سلسله مسایل و مشکلات روحی که موقع Add کردن یکی از دوستانی که شدیدآ جلوش آبرو داریم و ازش خجالت میکشیم در فیس بوک برایمان پیش می آید...
من اعتراف میکنم به قتل، حمل اسلحه
به ارتباط اجنبی، به سازش و مسامحه
من اعتراف میکنم به ننگ سرسپردگی
به اغتشاش و مفسده، به شرب خمر و هرزگی
من اعتراف میکنم به انقلاب مخملی
به کودتای موسوی علیه بیت رهبری
من اعتراف میکنم که خاتمی منافق است
و شیخ هم طبیعتا خرابکار و فاسق است
و اعتراف میکنم به صاف بودن زمین
به روز بودن شب و یسار بودن یمین
من اعتراف میکنم که جاننثار رهبرم
که قتل این همه جوان نبوده کار رهبرم
من اعتراف میکنم که شب سفید بود و من
اگر سیاه دیدمش خطای دید بود و من
من اعتراف میکنم که اشتباه کردهام
و عمر خویش بیجهت چنین تباه کردهام
من اعتراف میکنم تعفن لباس من
زکار خویش بوده من خودم خراب کردهام
فقط مرا تمیز کن، مجال یک وضو بده
من اعتراف میکنم هوای آب کردهام
من اعتراف میکنم نه بطری و نه کابل بود
نه سقف بود و پنکه و نه پیچش طناب بود
من اعتراف میکنم که قرصها توهم است
و فرد خائنی چو من نه لایق ترحم است
من اعتراف میکنم فقط کمی امان بده
به دوستان گشنهام فقط یه لقمه نان بده
من اعتراف میکنم تو رو خدا فقط بزن
چه کار کرده مادرم؟ چه کار کرده پیرزن
من اعتراف میکنم فقط نگو به دخترم
در این یکی دوماه من چه آمدست بر سرم
ـ سرگرد جيسون برنارد وارد ميشوند...همگي خبر دارررررر......
صداي كوبيده شدن پوتين هاي زندان بانها فضاي سالن رو پر كرد....با صدايي محكم گفت : آزاد.....
رفت بالاي سكو و در حالي كه سعي ميكرد شديدآ قيافشو جدي و سرد بگيره شروع كرد به صحبت ....
_ هر كس از قوانين من تخطي كنه بلايي سرش ميارم كه از زندگي سير بشه...در ضمن مجازات اعدام رو حتمآ اجرا ميكنم...منتظر بخشش من نباشيد...حالا اين ميخواد زنداني باشه يا زندان بان.....همين و بس....
ميدونست كه اين چند جمله تاثيرش بيشتر از يه ساعت نطق خسته كننده است.... آرام از سكو پايين آمد و به سمت اتاقش كه بالاترين قسمت زندان بود و به همه جاي زندان مشرف بود رفت.....
آرام رو صندليش نشست و با خودش گفت : زيادم كاره سختي نيست....فقط بايد جدي باشي كه همه ازت بترسن... اين يه زندان سياسي مخصوص مخالفان حكومت بود پس بايد اقتدار خودشو نشون ميداد...توي همين فكر بود كه يه نفر در زد...سريع خودش جمع و جور كرد و گفت بيا داخل...در باز شد و رئيس بخش وارد شد و گفت : قربان الان يه اتوبوس از شورشيهايي كه بر عليه حكومت قيام كرده بودن و دستگير شدن رو آوردن....
_باشه ....تو برو من خودم ميام....
رئيس بخش بعد از احترام از اتاق رفت بيرون...جيسون يه نفس عميق كشيد....و در حالي كه عصاشو تو دستش تاب ميداد به سمت سالن اصلي رفت....وقتي رسيد ديد رئيس بخش قوانين رو واسه تازه واردا خونده .... بعد از رسيدن به سالن و و احترام نظامي تمامي پرسنل به اون ، شروع كرد به بازديد از تازه واردها...همه اونا دختر و پسرهاي بين 25 تا 30 سال بودن.....صورتشون به سختي معلوم بود آخه اين قدر كتكشون زده بودن كه تموم صورتشون كبود و پر خون بود...ميدونست اين كار ، كاره بازپرسها اداره امنيت ملي هستش نه كس ديگه.....فقط اونا هستن كه خيلي بي رحمن....همين طور كه داشت ميرفت به انتهاي صف متوجه يك هيكل نحيف و لاغر شد...آرام نزديك شد در حالي كه عصاشو به آرامي به كف دستش ميكوبيد ، ديد دختركي كه سنش به زور به 20 سال ميرسه ته صف ايستاده و از ضعف و خستگي كمي خم شده....اونم مثل بقيه كتك خورده بود....دخترك صورتشو بالا آورد و با حسرت چشماشو به چشمهاي اون دوخت...در چشمهاي سياه و درشت دخترك نوري كم سو ميدرخشيد...يه لحظه رو صورت دخترك قفل شد ولي بعدش به خودش اومد ...اخمي كرد و صورتش برگردوند و به رئيس بخش گفت :
_ به هركدوم از زندانيها يه صابون بده و ببرشون حمام...بوي گندشون زندان رو ور داشته...در ضمن نميخوام زندانمو كثيف كنن....روشنه....
رئيس بخش صاف ايستاد و گفت : چشم قربان....ولي قربان دستور دادن كه به زندانيها خدماتي ارائه نشه....
تا رئيس بخش اينو گفت جيسون با عصبانيت اومد طرفش ، تو چشماش نگاه كرد و با فرياد گفت : كي توي اين زندان دستور ميده آقا ؟ من يا اون ابله كه اين دستور رو داده.....
رئيس بخش با تته پته گفت : البته شما قربان....
جيسون داد زد : پس دهنتو ببند و كاري كه گفتم انجام بده ...
رئيس بخش بدون اينكه حرفي بزنه با عجله زندانيها را با خودش برد....
در حالي دستكش چرم مشكيشو مرتب ميكرد به سمت اتاقش رفت....تمام فكر و ذكرش قيافه معصوم اون دخترك بود...نميتونست نگاه اون دخترك رو از ذهنش بيرون كنه.....واقعآ اون دخترك چيكار كرده بود كه مستحق يك همچين مجازاتيه ...با خودش گفت بعدآ پرونده اين دخترك رو ميخونه ببينه اون چيكار كرده...
چند روز بعد.....
تنها چيزي كه توي پرونده دخترك مشكوك بود پيدا شدن يك شبنامه مخالف حكومت داخل خانه دخترك بود و ديگر هيچ....باورش نميشد به خاطر يك همچين دليل واهي كسي رو زنداني كنن و همچين بلايي سر كسي بيارن....زنگ زد به نگهباني و گفت دخترك رو بيارن به اتاقش.....ده دقيقه بعد در زدن....خودشو سريع پشت ميزش مرتب كرد و سعي كرد قيافه اي سرد و بي روح بگيره....نگهبان وارد شد و بعد از احترام گفت زنداني رو آوردم.....گفت بفرستش تو و خودت بيرون واستا...نگهبان گفت چشم قربان.....
دخترك اومد تو در حالي كه از ترس پاهاش ميلرزيد.....جيسون صاف تو چشماش نگاه كرد و با تحكم گفت : خانوادت بهت سلام و احترام ياد ندادن.....دخترك يك قدم عقب رفت و با صدايي كه از ته چاه بلند ميشد گفت : ببخشيد قربان....سلام قربان....
جيسون گفت بشين ....سرشو به پرونده دخترك گرم كرد.....سكوتي سنگين و كشنده حكم فرما بود و يه جورايي جيسون از اين شرايط لذت ميبرد چون ميدونست تاثير بسيار بدي روي متهم ميذاره.... سرشو بالا آورد و ديد دخترك هنوز واستاده...اول تعجب كرد و بعد صدايي بي روح گفت مگه نگفتم بشين ....دخترك از ترس اينكه امكان داره جيسون ناراحت بشه سريع نشست روي صندلي كه رو به روي ميز جيسون بود....
دخترك از خجالت يا شايد ترس سرشو انداخته بود پايين و هيچ حرفي نميزد ....انگار نفس هم نميكشيد..... جيسون براي اولين بار به دخترك با دقت نگاه كرد.... دختركي ظريف و كشيده با پوستي سفيد و موهاي مشكي....در صورت دخترك كوچكترين نشانه اعتماد به نفس به چشم نميخورد...انگار كه در بازداشتگاه قبلي روحش رو هم شكنجه داده بودند....هنوز آثار زخم و كبودي روي صورتش يه چشم ميخورد....
جيسون سكوت رو شكست و گفت : چرا آوردنت زندان....
دخترك سرشو به آرامي آورد بالا و با صدايي ضعيف گفت : توي پروندم نوشتن....
جيسون با خشم فرياد زد :جواب سوال رو بده.... من خودم خواندن بلدم و لازم نيست تو بگي من چيكار كنم... روشنه يا نه.....
از اين طرز صحبت دخترك از ترس اشك تو چشماش جمع شد و گفت : ببخشيد قربان...چشم قربان....من به خاطر داشتن اعلاميه در خانه ام باز داشت شدم....بخدا اعلاميه مال من نبود...
جيسون پرسيد : اسمت و شغلت چيه و چند سال داري ؟
دخترك گفت : اليزابت ميسون ، دانشجوي دندانپزشكي و 19 سال دارم....
جيسون يك نگاه عميقي به اون انداخت و گفت : اعلاميه از كجا آورده بودي....
دخترك گفت : انداخته بودن توي خونمون و منم برداشته بودم كه بخونمش .....
جيسون داد زد : فكر كردي من احمقم و كه داري اين مزخرفاتو تحويلم ميدي....
اينجا بود كه دخترك زد زير گريه و گفت : نه بخدا...به جون خودم مال من نبود.....چرا باور نميكنين....بستمه ديگه...چرا باور نميكنين....
جيسون فرياد زد : اينجا كولي بازي غدغنه...فهميدي ....صداتو ببر...
دخترك شروع كرد بي صدا گريه كردن....جيسون فرياد زد نگهبان زنداني رو ببر به سلولش....نگهبان آمد و بازو دخترك رو گرفت و با خشونت به سمت سلولش برد...
جيسون ته دلش خيلي ناراحت بود از اين طرز بر خورد با اين دخترك ولي مجبور بود...از بالا دستور اكيد داده بودن كه هيچ گونه ملايمتي با اين افراد نداشته باشيد.....
توي چند روزي كه گذشت جيسون تمامي پرونده ها رو خوند....اكثر اونها دانشجو بودند و توي تظاهرات دستگير شده بودند....ولي هيچ كدام مثل پرونده اون دخترك بيگناه نبود.....حداقل جرم اونها شركت در تظاهرات بود ولي اون دخترك تقريبآ هيچ جرمي مرتكب نشده بود....تصميم گرفت يه سري به سلول زندانيها بزنه....در حالي كه آرام و محكم قدم بر ميداشت شروع كرد به ديدن سلول زندانيها.....تقريبآ همه يه جور بود...هيچ چيز خاصي در اون ديده نميشد....سلولها عاري از هر چيز ضروري بود...نه كتابي....نه مجله اي...نه حتي عكسي....انگار توي اون سلولها زمان متوقف شده بود....... قيافه همه زندانيها يه جور بود...آكنده از درد و نااميدي.....همين طور كه داشت به زندانيها نگاه ميكرد رسيد به سلول دخترك....دخترك در حالي كه يه گوشه كز كرده بود و سرشو بين زانوهاش گذاشته بود و دستاشو دور زانوش حلقه كرده بود....مشخص بود كه تنهايي ، ترس و شكنجه اين بلا رو سرش آورده....يه جورايي دلش سوخت....دستور داد به آجودانش كه در سلول رو باز كنه....به محض اينكه در سلول باز شد دخترك از جا پريد و از ترس به گوشه سلول پناه برد و با وحشت به چهره فرمانده زندان نگاه كرد....جيسون به آرامي به دخترك گفت : چيزي براي ترس وجود نداره و ميتوني بشيني....دخترك همان گوشه سلول نشست و خودشو بغل كرد....
جيسون يه نگاهي انداخت و گفت : خانوادت ازت خبري دارن...دخترك به علامت نه سرشو تكون داد...جيسون گفت : چيزي نميخواي بگم واست بيارن...دخترك با تعجب آميخته با ترس گفت نه قربان.....جيسون به آرامي از سلول دخترك بيرون اومد و گفت در سلول رو ببندن...وقتي داشت ميرفت به آجودانش گفت كه اگه دخترك چيزي خواست بهم بگين...
هفته بعد......يك صبح سرد زمستاني....
امروز قرار بود 5 نفر از زندانيها كه از همه سياسي تر و خطرناكتر بودن رو ببرن به ستاد مركزي....جيسون ميدونست معني اين چيه....شكنجه بسيار و بعدش تيرباران.....اتوبوس آمد و 2 دختر و 3 پسر رو سوار كرد اونها هم بدون هيچ مقاومتي سوار شدن...انگار ميدونستن كه كجا قراره برن و چه عاقبتي در انتظارشونه .......جيسون همين طور داشت از از پنجره اتاقش رفتن اين افراد رو نگاه ميكرد و قهوه اش رو ميخورد....الان از اومدنش 1 ماه ميگذشت ولي براش به اندازه يه سال گذشته بود...داشت با خودش فكر ميكرد كه چطور ميشه خودشو به ستاد مشترك منتقل كنه كه يه چيز عجيب توجهشو جلب كرد.....دوتا از نگهبانها دارن يه چيزي رو كشون كشون ميبرن به طرف اتاق استراحت نگهبانها...سريع دوربينشو برداشت و نگاه كرد....باورش نميشد....دونفري در حالي دستاي اون دخترك رو گرفته بودن و داشت سريع به سمت اتاق ميبردن...حدس زد اونا چه نقشه شومي دارن واسه همينم با سرعت از اتاقش بيرون اومد و با سرعت شروع كرد به دويدن...دوتا از آجودانهاش با ديدن اين صحنه با سرعت به دنبال فرمانده رهسپار شدن....جيسون به در استراحت نگهبانها نزديك ميشد...هر ثانيه واسش به اندازه يك ساعت ميگذشت....وقتي رسيد به اتاق استراحت نگهبانها ، طوري با لگد به در اتاق كوبيد كه در اتاق هم قفلش شكست و هم از لولا كنده شد....دخترك در گوشه اي افتاده بود...تمام صورتش خوني بود....توي دهنش پارچه اي فرو كرده بودند كه نتونه فرياد بزنه....طرف ديگه دوتا نگهبان يكيشون تازه داشت لباسشو در مياورد و ديگري هنوز لباس به تن داشت ديد كه دارن با ترس نگاهش ميكنن...جيسون فرياد زد اي كثافتها و عصاشو بلند كرد و طوري به صورت اوني كه لباسشو در آورده بود كوبيد كه پسره پرتاب شد زمين...بلافاصله جيسون اسلحه كمريشو در آورد و به سمت صورت ديگري گرفت...اون يكي زانو زد در حالي كه گريه ميكرد شروع كرد به التماس كردن كه فرمانده منو نكش....جيسون با تمام وجود ميخواست شليك كنه ولي نميتوانست...از خشم و ناراحتي ميلرزيد...با چكمش محكم به صورت نگهبان دومي كوبيد....در همين موقع دوتا آجودان مخصوصش رسيدن....جيسون دستور داد دوتا نگهبان رو ببرن و هركدوم رو 20 ضربه شلاق بزنند و 15 روز بفرستند انفرادي به علت تخطي از قوانين.....پارچه رو از دهن دخترك در آورد....دخترك از شدت ضعف و درد به خاطر كتكي كه خورده بود ناي حرف زدن نداشت....
دخترك با صداي يواش به جيسون گفت : بكش منو...بكش راحتم كن....من ديگه تحمل ندارم..ميخوام بميرم....
جيسون دستور داد دخترك رو ببرن درمانگاه....حال جيسون بد بود...داشت حالش بهم ميخورد...نميدونست چيكار كنه....داغون بود.....اگه 2 دقيقه ديرتر رسيده بود معلوم نبود چه بلايي سر دخترك ميومد....به سمت اتاقش رفت رفت رو كاناپه دراز كشيد و چشماشو رو هم گذاشت....
جيسون فرداي اون روز رفت درمانگاه..... دخترك هنوز بيهوش بود.... جيسون آرام كنار تختش نشست و به چهره دخترك نگاه ميكرد.....دخترك چهره خيلي معصومي داشت....همين طور داشت نگاه ميكرد ديد دخترك چشماشو به آرامي باز كرد و به چهره جيسون نگاهي كرد....جيسون بدون اينكه فكر كنه از دخترك پرسيد بهتري...دخترك با لبخندي محو سرشو به علامت آره تكون داد....جيسون بدون اينكه حرف ديگه اي بزنه بلند شد تا بره كه دخترك به آرامي انگشت جيسون رو گرفت و گفت : متشكرم فرمانده...، جيسون سرشو به علامت قابلي نداشت تكون داد و از اتاق بيرون رفت و اين آغاز فصل جديدي از زندگي جيسون بود.....جيسون هر روز به يك بهانه اي به درمانگاه ميرفت تا دخترك رو ببينه.....يه جورايي به دخترك علاقه پيدا كرده بود....اين مسئله در رفتارشم تاثير داشت...ديگه مثل قبل خشن و جدي و مغرور نبود....با نگهبانها خوش و بش ميكرد...گاهي با زندانيها بحثهاي سياسي ميكرد....دستور داده بود هفته سه بار زندانيها رو براي هواخوري به حياط زندان ببرن....آخه زندانيها حق داشتن هفته اي تنها يك ساعت براي هواخوري برن بيرون.....يه روز صبح كه رفت درمانگاه ديد اليزابت ( ديگه اونو دخترك صدا نميزد ) رو تختش نشسته و داره موهاشو شانه ميكنه....حالش كاملآ خوب شده بود....ديگه وقتش بود ببرنش به سلولش...ولي جيسون دستور داده بود يه هفته ديگه تو درمانگاه نگهش دارن...چون درمانگاه محيط بهتري بود....وقتي رسيد اليزابت سلام كرد و بعد خوش و بش هميشگي جيسون از اليزابت پرسيد : تو قبل از اينكه بياي اين زندان چند روز تو زندان بودي...اليزابت گفت 2 هفته در باز داشتگاه ستاد بوده و از اونجا يه راست آوردنش به اين زندان.....جيسون ته دلش يك سوال موج ميزد ولي هيچگاه نميپرسيد چون غرورش نميگذاشت....ميخواست بدونه آيا اليزابت نامزدي يا چيزي شبيه به اين داره يا نه..... توي پروندش چيز خاصي نوشته بودند...تنها نوشته بودن مجرد....
توي اتاقش نشسته بود كه يكي در زد....آجودانش بود و يه نامه از ستاد مركزي واسش آورده بودن...با خودش گفت احتمالآ چند نفر ديگه رو ميخوان ببرن ستاد مركزي تا اعدام كنن...وقتي نامه رو باز كرد ديد حدسش درست بوده...اسم 9 نفر رو اعلام كردن كه 2 روز ديگه اتوبوسي از ستاد مياد تا ببرشون....ولي چيزي ديد كه خشكش زد....نهمين اسم ، اسم اليزابت ميسون بود....نميخواست باور كنه ولي درست بود.....اونو 2 روز ديگه ميبرن ستاد براي شكنجه و سپس اعدام...نميدانست چيكار كنه....چشماشو بست و شروع كرد به فكر كردن....تصميمشو گرفت....آجودانشو صدا زد و به اون گفت اليزابت رو بيارن اتاقش...يه ربع بعد دخترك رو آوردن....اليزابت به محض اينكه وارد شد جيسون به اون گفت : بايد حاضر بشي...بايد يه جوري از اينجا فراريت بدم...نپرس چرا چون نميتونم بهت بگم.....
جيسون به دخترك لباسهاي راننده مخصوصشو داد و دخترك رو به عنوان رانندش تونست ببره بيرون .....وقتي رسيد به جنگل اطراف زندان به اليزابت گفت : اين راه رو ميگيري و يه راست ميري بالا وقتي رسيدي به انتهاي جاده يك ماشين پاركه...داخل ماشين مدركهاي جعلي با نام مستعار واسه تو هستش تا بتوني خودتو از مرز فراري بدي....فهميدي......دخترك گفت : مگه تونمياي...جيسون گفت : نه....اليزابت با گريه گفت : چرا ؟.......
جيسون ميدونست اگه اون با دختره بياد ، اونا رو زود تر پيدا ميكنن....واسه همينم دخترك رو به زور به سمت جاده هدايت كرد...چون دخترك نميخواست بدون جيسون بره......دخترك با چشماني پر اشك به جيسون نگاه ميكرد و پرسيد چرا منو داري فراري ميدي ؟ ميدوني اگه بفهمن تو رو تير باران ميكنن....... جيسون چيزي نگفت و تنها به چشماي اون نگاه كرد....پرسيد : ازدواج كردي اليزابت...
اليزابت با گريه گفت : نه و با هق هق گفت : نرو تو رو خدا نرو جيسون......
جيسون بدون هيچ حرفي سوار ماشينش شد....آخرين باري كه دخترك رو ديد از توي آينه ماشين بود.....دخترك داشت دور شدن جيسون را نظاره ميكرده.....
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـ3 ماه بعد سرگرد جيسون برنارد در دادگاه نظامي محاكمه شد و به جرم خيانت به كشور و حكومت ، محكوم به اعدام و يك هفته بعد در محوطه ستاد مركزي تير باران شد........
ـ اليزابت ميسون بعد از فرار از كشور درس خود را در رشته دندانپزشكي به پايان رساند و در كشور همسايه به يكي از بهترين پزشكان آن كشور تبديل شد.....او تا 5 سال بعد از سقوط حكومت مركزي هيچ خبري از جيسون برنارد بدست نياورد.....
ـ حكومت مركزي بعد از 2 سال سقوط كرد ولي هيچ كس يادي از جيسون برنارد و ديگر قربانيان اين زندان نكرد....
